Korpus we Włoszech
Sierpień 1941

Historia por. Jerzego Pałuskiego w 2. Korpusie Polskim

Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku

por. Jerzy Pałuski – ur. 30.09.1901 r. w Wołowicach w woj. lubelskim. W czynnej służbie wojskowej był już w okresie odzyskiwania i utrwalania niepodległości Polski. Podjął ją, jeszcze jako niepełnoletni w 1916 r. i pełnił do 06.11.1918 r. (służba w Polskiej Organizacji Wojskowej). Ponownie w służbie czynnej był od 1918 r. do 1921 r. W okresie międzywojennym został przeniesiony do rezerwy i po przejściu szkoleń został mianowany podporucznikiem rezerwy. 01.07.1939 r. awansowany do stopnia porucznika rezerwy, a po mobilizacji w sierpniu 1939 r. do stopnia porucznika w służbie czynnej. W okresie od 24.08.1939 r. do 20.09.1939 r. pełnił funkcję adiutanta batalionu granicznego w baonie KOP ,,Budsław” pod dowództwem mjr. Mieczysława Baczkowskiego. Po agresji sowieckiej na Polskę batalion wycofał się w kierunku na Wilno i został rozbity pod Kownem 20.09.1939 r. a Pałuski wraz z ocalałą grupą żołnierzy podjął marsz w kierunku granicy litewskiej. W okresie od 18.09.1939 r. do 30.07.1940 r. był internowany w obozach Birsztany i Kalwarii na Litwie. Następnie został przetransportowany i od 31.07.1940 r. do 06.08.1941 r. był nadal więziony w sowieckich obozach jenieckich Kozielsk II i Griazowiec na terenie ZSRR, gdzie też w ostatnim z obozów 29.08.1941 r. wstąpił do tworzącej się Armii gen. Wł. Andersa. Służbę w Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie pełnił do 30.04.1949 r. (w Polskich Siłach Zbrojnych pod dowództwem brytyjskim do 15.05.1947 r.). W okresie 09.09.1941 r. do 23.02.1942 r. adiutant 17 pułku piechoty, w okresie 24.02.1942 r. do 23.03.1942 r. d-ca plutonu kompanii szkolnej 17 pułku piechoty. W okresie 24.03.1942 r. do 31.10.1942 r. oficer ewidencji personalnej 17 pułku piechoty. W okresie 01.11.1942 r. do 10.03.1943 r. oficer ewidencji 17 Batalionu Strzelców. Od 15.03.1943 r. zastępca d-cy 2 kompanii 17 Batalionu Strzelców. Jego szlak bojowy w szeregach 2 Polskiego Korpusu, jako porucznika w Kwaterze Głównej Dowództwa 2 Korpusu, kształtował się następująco: walki w obronie na odcinku Apenińskim nad rzeką Sangro 02.02.1944 r.- 23.04.1944 r., działania zaczepne w ramach ofensywy 8 Armii na linii Gustawa – bitwa o Monte Cassino 24.04.1944 r. - 31.05.1944 r., bitwa o Ankonę i linię Gotów 01.06.1944 - 04.09.1944 r., działania zaczepne w Apeninach Północnych 10.10.1944 r.- 01.01.1944r., walki na rzeką Senio 02.01.1945 r.-08.04.1945 r., bitwa o Bolonię 09.04.1945 r.-02.05.1945 r. Po wojnie wyemigrował do Ameryki Południowej, początkowo przybywał w Buenos Aires, następnie w Montewideo, gdzie od 1949 r. do 1961 r. pracował, jako stróż nocny. Do Polski, do Gdyni, przypłynął 28.03.1962 r. i zamieszkał w Gdańsku. Powrócił wraz ze swoją siostrą Haliną Bromirską i z żoną Zofią. Zmarł w wyniku ciężkiej i długotrwałej choroby w wieku 63 lat w styczniu 1965 r. Został pochowany na cmentarzu w Sopocie. Wyróżniony medalami: Krzyża Niepodległości, Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Medalem Za Wojnę 1918-21 r., Medalem Wojska, Brązowym i Srebrnym Medalem za Długoletnią Służbę (10 i 20 lat), Medalem Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości Polski, Medalem Krzyża Monte Cassino, a także brytyjskimi ,,The Star 1939-1945”, ,,The Italy Star”, ,,The Defence Medal 1939-1945” i ,,The War Medal 1939-45”.

dyskutuj
comments powered by Disqus